Aan het eind van de 20ste eeuw hield ik op mens te zijn.
Dat is niet noodzakelijkerwijs iets slechts. Het is gewoon iets.
Ik sta op, ik schrijf, ik eet, ik schrijf, ik kĳk tv.
Dit is mijn 20.000ste dag op aarde.
Meestal voel ik me een kannibaal.
Zo ééntje uit strips, met dikke lippen, gek haar en een bot door z’n neus.
Altijd op zoek naar iemand om te koken in een ketel.
Want zij is meestal degene die gekookt wordt.
Want wij hebben een verstandhouding.
Een pact.
Waarin elk geheim, heilig ogenblik dat bestaat tussen man en vrouw...
wordt gekannibaliseerd.
Vermalen en aan de andere kant uitgespuugd in de vorm van een song.
Opgeblazen en vervormd.. en monsterlijk.
Meestal schrijf ik.
Ik tik en krabbel erop los, soms dag en nacht.
Maar als ik me ooit even afvraag waar ik mee bezig ben, het waarom...
zou ik het niet kunnen zeggen.
Ik weet het niet.
Ik schep een wereld.
Een wereld vol monsters en helden.
Goeden en slechteriken.
Het is een absurde, waanzinnige, gewelddadige wereld.
Waarin mensen tekeergaan en God daadwerkelijk bestaat.
Hoe meer ik schrijf hoe complexer de wereld wordt.
En alle personages die leven, sterven of gewoon verdwijnen
zijn slechts vervormde versies van mijzelf
Hoe dan ook, voor mij begint het allemaal hier binnen.
In de kleinste zin des woords.
Kun je daar een ritme bij maken?
Kun je een ritme maken voor...
Nick, ter herinnering: je hebt een afspraak met Darian.
En vergeet ook niet vanmiddag naar het archief te gaan.
Ze willen wat met je overleggen.
Ik sms je Darians adres. Laat maar weten als ik nog iets kan doen.
En als ik uit die wereld stap...
schrik ik altijd van de zogenaamde echte wereld.
En ik eet, kijk tv, speel met de kinderen...
ik kwel mijn vrouw... ik verzamel ervaringen...
en dan ga ik weer naar binnen.
Wat deden we gisteren?
Je speelde iets. Dat klonk heel goed.
Ja, we hadden iets. Dat is mooi.
Maar wat was het?
Dat heb ik vaker de laatste tijd.
Plekken kiezen jou.
Ze kunnen bezit van je nemen, of je wilt of niet.
Ik kwam vroeger vaak in Brighton, en ik herinner me...
dat het er altijd koud was en altijd regende.
Met een ijzige wind die door de straten raasde en je verkilde tot op het bot.
Maar je moet ergens voor anker gaan, en hier zit ik dan.
Brighton met al zijn weer is mijn thuis geworden.
En welke greep de stad ook op me heeft...
hij is met geweld mijn songs binnengedrongen.
Wil je weten hoe je een song schrijft?
Het draait allemaal om contrast.
Contrast is de sleutel.
Twee beelden naast elkaar zetten en kijken waar vonken heen vliegen.
Je zet bijvoorbeeld een klein kind in een kamer met...
ik weet niet, een Mongoolse psychopaat of zo.
Dan leun je achterover en kijk je wat er gebeurt.
Sorry, nog heel even.
Dan stuur je een clown naar binnen, op een driewieler.
En weer wacht je, en kijk je toe.
En als dat nog niet volstaat... schiet je de clown neer.
Een Americano met een beetje melk, graag.
Voor mij een kleine Latte.
Met één klontje suiker.
Het doet me ergens aan denken als je dat zingt.
Tim Buckley? - Nee.
Nee, het is eigenlijk...
All Night Long, Lionel Richie.
Hoor jij dat ook? Zing dat nog eens.
Nu is het een Lionel Richie-nummer.
Is dat Lionel Richie die een...
een Americano met een beetje melk zingt?
Misschien zing ik het zoals Lionel Richie.
Een latte... één shot Latte.
Een halve kop one-shot Latte.
Lionel Latte.
Fuck, daar gaat de magie.
Darian kan u nu ontvangen.
Wat is je vroegste herinnering aan een vrouwenlichaam?
Je vroegste herinnering aan een vrouwenlichaam?
Mijn eerste seksuele ervaring van belang...
was met een meisje...
met zwart haar en een heel wit gezicht.
Ze gebruikte make-up, ook op haar lippen...
dus ze werd een soort kabuki-personage.
En ik was... 15 of zoiets.
M'n moeder dacht dat ik ergens anders logeerde, maar ik sliep bij haar.
Maar ik ging niet met haar naar bed.
Maar iets verschoof aan haar.
Ze draaide haar rug naar me toe.
Ik zag dat witte gezicht, in het halfdonker.
En dat maakte toen veel indruk op me.
Wat het was met dit meisje, en haar vriendin Janine...
Julie heette ze.
Ze vonden het leuk om me te verkleden.
Om me vrouwenkleren aan te trekken.
In die tijd was ik overal voor in.
Ik herinner me dat ik op hoge hakken en in hotpants het huis uit waggelde.
Waar ga je heen, lieverd?
Naar een verkleedfeestje, mam. En weg was ik.
Maar uiteindelijk kwam mijn vader naar boven toe.
Mijn moeder had hem er duidelijk over verteld.
Want dat was niks voor hem.
Hij ging zitten en zei:
"Jongen, er komt een moment dat je een man wordt".
En nog een heel verhaal over die vrouwenkleren.
Ik denk dat ze bang waren dat ik travestiet was.
Maar ik was gewoon in de ban... van dat vreemde, leuke meisje.
Wat is je vroegste herinnering aan hem?
Mijn vader? Ik weet het niet.
Het is vast niet de vroegste...
maar hij heeft me een keer apart genomen...
en me hoofdstuk 1 van Lolita voorgelezen.
Waarom dat? - Omdat daarin volgens hem schrijfkunst
op heel veel niveaus voorkwam.
Hij noemde alliteratie.
Hij las voor en zei dan: zie je wat hier gebeurt?
En dat was heel indrukwekkend.
Want ik zag hem veranderen rond die materie.
Hij werd een ander mens.
Wat werd hij dan? - Iets groters.
En herinner je je...
Fantastisch, een piano in de regelkamer.
We kunnen alle piano's stemmen.
Ook die in de schuur.
Als Warren en Tommy bezig zijn kan ik deze meenemen...
en er hier gewoon aan werken.
Want veel dingen...
Het ligt allemaal niet vast.
Dat wordt goed, See That Girl.
Het is lastig te beoordelen wat we nu hebben.
We moeten ontspannen.
Want we hebben eerlijk gezegd een boel ideeën die waardeloos zijn.
Laten we 'n paar basismelodieën vastleggen.
Daar komt het.
Heeft je vader je ooit zien optreden?
Een paar keer. Beide keren wist ik dat niet.
Hij was bij de eerste nieuwjaarsshow die ik deed.
Het was ergens op straat en ik stond daar dronken te zingen.
De hele band was ladderzat.
Hij vroeg hoe het was gegaan. Ik zei goed. En hij zei, ja, ik was erbij.
Voor zijn dood kwam hij nog een keer.
Dat was een betaald optreden, als een echte band.
Daar was hij ook bij, dat heeft hij gezien.
En na afloop zei hij: je lijkt wel een engel.
Ik snap niet hoe hij dat in me zag, eerlijk gezegd.
Een engel. Alles welbeschouwd.
Dat hij aanwezig was zonder dat te zeggen...
gebeurde dat thuis ook?
Ik weet nog dat mijn zusje eens heel verdrietig was.
Mijn vader stopte haar in, ging de kamer uit en deed het licht uit.
Maar mijn zusje lag nog te huilen in haar bed.
We waren nog jong... en na een tijdje zei ik "poep".
En ze begon te giechelen. Toen zei ik "shit".
Toen giechelde ze nog harder. "Fuck", enzovoort.
Tot ze weer lachte.
En toen zag ik de deur opengaan en m'n vader naar buiten lopen.
Dus ik dacht "o"...
In al die voorbeelden is hij een soort stille getuige.
Hoewel je niet kunt zeggen dat hij niet aanwezig was.
Maar in deze gevallen wel.
Mijn herinnering aan mijn jeugd...
is dat het een geweldige jeugd was voor een kind.
Denk je dan aan iets speciaals?
De rivier de Ovens stroomde door Wangaratta.
Daar heb ik eigenlijk m'n jeugd doorgebracht aan die rivier.
Alle coole dingen die ik deed als kind.
Zoals?
Meisjes zoenen, van de spoorbrug springen die eroverheen liep.
We legden ons oor op de rails en luisterden tot die gingen trillen...
en dan renden we naar de trein toe tot aan het midden van de brug...
en als de trein dan kwam, sprongen we eraf.
Van de brug in de rivier.
Al dat soort jeugdige waaghalzerij...
dat een groot deel van mijn jeugd bepaalde.
En ik mis het dat mijn eigen kinderen
dat soort dingen niet meemaken.
Wat is je grootste angst?
Mijn grootste angst, denk ik... is m'n geheugen kwijtraken.
Het beangstigt me soms dat ik niet altijd kan blijven doen wat ik doe.
En ergens komen waarmee ik tevreden ben.
In welk opzicht?
Herinnering is wat we zijn.
Je hele ziel en je hele reden van bestaan...
heeft te maken met geheugen.
Ik denk dat ik lange tijd...
een wereld heb opgebouwd, door het schrijven van liedteksten.
Het is een wereld die is geschapen... rond de oorspronkelijke herinneringen
die ons leven gestalte geven.
Die herinneringen die we ons hele leven blijven najagen.
Welke jaag jij na?
Precies waar we het over hadden.
Die vroege jeugdherinneringen.
Die momenten dat het radarwerk van het hart echt verandert.
Dat kan het ontdekken van een kunstwerk zijn.
Het kan een enorm traumatische ervaring zijn.
Het kan een klein moment zijn.
Een fragment van een moment.
In zekere zin is dat precies wat tekstschrijven voor mij is.
Het hervertellen van die verhalen en het mythologiseren van die verhalen.
Het vermogen tot herinneren verliezen is in die wereld uiteraard een groot trauma.
Is het de moeite waard om hierop door te gaan?
Goed, ik doe er nog een.
Als je een nummer kunt binnendringen, de kern ervan...
in het nu en je vergeet al het andere, dan kun je vervoerd raken.
En dan word je goddelijk. Heel even.
Soms gebeurt dat ook niet. Het is niet zo dat je opeens in een engel verandert.
Soms gebeurt het niet. - Een engel?
Wat dan ook.
Is dat een thema in je muziek?
Verantwoordelijkheid?
Ik heb een wat vreemde relatie tot het begrip God.
Binnen de wereld van mijn teksten bestaat een dergelijk wezen.
Iemand die toekijkt? - Ja.
Iemand die evalueert.
In de echte wereld geloof ik daar niet in.
De periode dat ik echt geïnteresseerd
was in religie... was toen ik veel drugs gebruikte.
Ik was een junkie.
Zodra ik wakker werd moest ik m'n shot.
En het eerste wat ik dan deed was naar de kerk gaan.
Ik bleef de hele dienst zitten...
luisterde naar de priester die daar tekeerging...
schudde hem na afloop de hand en ging dan pas naar Golborne Road...
waar de dealers dan net de straat op kwamen.
Dan ging ik terug naar m'n flat, gebruikte en dacht: Zo.
Ik doe een beetje goed, een beetje slecht, wat is het probleem.
Ik dacht echt dat ik een soort werkbaar evenwicht had gevonden in m'n leven.
Het was waanzin.
Toen ik Susie ontmoette... zei ze tegen me:
Jij bent iets heel gevaarlijks aan het doen.
En levensbedreigend.
Zweer dat je nooit meer naar de kerk gaat.
Voel je je tijdens optredens ook een buitenstaander?
Nee, ik vind optreden veel meer iets gemeenschappelijks.
Meer een samenkomst van mensen.
Ik bedoel... je raakt wel in vervoering.
Er gebeurt iets op het podium.
Als je daar staat? - Niet eens daarvoor.
Voordat je opgaat, in de kleedkamer, dat is vreselijk.
Dan begrijp je niet hoe je dat optreden kunt doen.
Maar op dat podium gebeurt er iets.
Iets dat je daar wegvoert.
Het is dat soort concerten, de concerten die we nastreven...
die zo belangrijk zijn, en zo belangrijk voor het publiek.
Ergens voorbij gaan?
Niet elk optreden zal je dat gevoel geven.
Maar als dat wel gebeurt...
Ik deed ooit een concert in Londen met Nina Simone.
En voor ze opging, riep ze me bij zich.
Ze zat daar in een stoel als een bijzonder onsympathieke vrouw.
Ze had een wit bloezend geval aan en Cleopatra-make-up.
En ze zei: "Jij moet me aankondigen".
Oké, hoe wilt u dat ik dat doe?
"Ik ben doctor Nina Simone".
Dus ik zeg, goed, goed.
Dus ik kondigde haar aan.
En zij loopt naar de rand van het podium...
Ze voelde zich niet goed.
Het duurde heel lang voor ze er stond.
Ze liep naar voren en stond daar met gebalde vuisten...
en keek naar het publiek met een gezicht vol walging.
En iedereen vroeg zich af "wat gaat er gebeuren"?
Ze liep naar de piano, plakte haar kauwgom erop...
en stortte zich in het concert.
En gaandeweg veranderde het optreden in iets heel anders.
Dat kon je zien aan het publiek, aan de reacties.
Tot ze uiteindelijk vooraan stond, mensen aanraakte, danste.
Het was een complete transformatie.
Het veranderde iedereen die daar getuige van was.
En voor mij is dat wat we... wat we moeten nastreven
als je op het podium staat.
Ik weet niet hoe anderen het ervaren, maar iedereen wil wel een ander zijn.
We zijn allemaal op zoek naar dat transformerende dat kan plaatsvinden.
En ik denk dat de meeste mensen dat ook vinden.
Een plekje waar ze kunnen vergeten wie ze zijn, en een ander worden.
Door te vergeten wie ze zijn? - Ja.
Door te vergeten wie ze zijn.
Dat bedoelde ik ook met mijn vader die Lolita las.
Ik zag dat aan hem.
Hij zat gewoon te lezen... maar op een ander niveau.
En hij was verrukt dat hij het aan zijn kind kon voorlezen.
Hoe oud was je toen hij stierf?
Ik was...
19.
En...
Dat gebeurde heel onverwacht.
Het was iets wat de hele familie aan het wankelen bracht.
Zullen we stoppen?
Je zet het aan.
Je zet het uit.
Tot het niet meer lukt... en je datgene bent geworden
waar je van droomde.
Toen je als kind in je kamer in een bezemsteel zong met de deur op slot.
Je hebt jezelf naar buiten gedroomd.
En niets krijgt je weer naar binnen.
En misschien wilde je daar ook helemaal niet zijn.
Ik zat te denken... je weet wel...
Ben jij bang om ouder te worden en zo?
Op onze leeftijd ga je je daar toch zorgen over maken.
Dan ga je het anders zien.
Waarom plenst het altijd als ik naar Brighton kom?
Ik weet niet hoe het met jou zit...
maar toen ik 50 werd, vond ik dat geen probleem.
Maar nu ben ik 56. Hoe oud ben jij?
Ik overwoog...
om mezelf opnieuw uit te vinden binnen mijn branche.
Ik kan mezelf niet opnieuw uitvinden.
Zou je dat willen? - Nee.
Ik wil het ook niet.
Een rockster moet je van een afstand kunnen zien.
En in één lijn kunnen tekenen.
Hij kan niet om de twee weken iets anders worden.
Want hij moet goddelijk zijn.
Maar het is allemaal een bedenksel.
Voor mij gebeurde dat al vroeg.
Als kind probeerde ik mezelf wanhopig in iets anders te veranderen.
Ik keek in de spiegel en vond het niks.
Ik zag mensen op platenhoezen, en dat wilde ik ook.
Wat vind je van de Rolling Stones?
Die moeten toch ook wel eens denken, jongens, hebben we niet genoeg geld?
Zullen we niet gewoon op een veranda banjo gaan spelen, voor de lol?
Vind jij optreden nog steeds leuk?
Acteurs zeggen dat wel.
Ik leef ervoor. Echt.
Dat is echt het moment...
dat ik degene kan worden die ik altijd wilde zijn.
Er gebeurt iets op het podium.
Je wordt meegevoerd, tijd krijgt een andere betekenis.
Je bent dat wezen en je hebt het gevoel dat er niks mis kan gaan.
En dan kijk je naar de eerste rij en iemand gaapt.
Dan stort alles in en ben je gewoon een sukkel.
Ik speelde vroeger graag Henry de Achtste.
Ik werd de man, ik geloofde echt dat ik de koning van Engeland was.
En vrouwen kon onthoofden.
Als ik dan naar huis ging, dacht ik dat ik Henry kon worden. Echt.
De moeder van mijn agent zag wat opnames.
Zelf was ik daar behoorlijk mee ingenomen.
En zij zei: Ga je hem ook zo spelen?
Daar was ik wel even door van slag.
Want als artiest heb je dat vertrouwen nodig.
Je moet erin geloven.
Ik zie geen moer. - Zet de blazer aan.
Dat is natuurkunde. Als het buiten koud is, krijg je beslagen ramen.
Hallo, Warren.
Alles goed? - Prima. Jij?
Een paar vogels. - Fantastisch.
Neem maar mee.
Dan gooi ik ze meteen weg.
En, hoe is het Warren?
Het gaat goed.
Wat schietoefeningen op kraaien gedaan.
Prima.
Het gaat goed. En jij?
Prima.
Heb je honger?
Ik maak paling.
Je maakt paling voor me?
Een kopje heb ik nodig.
Een halfje. Anders heb je een volle blaas op de terugweg.
Over terugweg gesproken, moet je kijken.
Om je kinderen te laten schrikken.
Klappers uit Frankrijk.
Als je maar geen kleine kinderen bang maakt, of honden.
Heel goed. - Ook nog wat rotjes.
Vertel ze wel dat ze tien vingers moeten overhouden.
Heb je honger? - Ja.
Herinnerje je dat optreden met Nina Simone?
Dat was goed, hè?
Ik heb heel wat optredens gezien
maar dit was een van de beste ooit.
Weet je nog dat ze voor ze ging spelen de kauwgum uit haar mond nam?
Ze haalde het uit haar mond en plakte het op de piano.
Ik heb die kauwgom bewaard.
Je hebt het?
Ik heb het meegenomen, na afloop.
Ik bewaar het in de handdoek
waarmee ze haar voorhoofd afveegde.
Ik ben jaloers.
Ik weet het nog omdat Matt haar mixte.
Matt kwam langs haar kamer, en daar zat ze.
Gezicht op onweer, totaal geen zin om daar te zijn.
En hij zegt: alles goed?
Mevrouw Simone? - Doctor Simone.
Dat heeft hij niet gezegd.
Wilt u nog iets hebben?
En zij zei:
Ik wil champagne, cocaïne en worstjes.
Dus Matt zegt: Ik zal kijken wat ik kan doen.
Dus hij haalt coke, champagne en worstjes voor haar.
Zit ze daar met een grote grijns op haar gezicht...
werkt de coke en de champagne naar binnen en eet de worstjes.
Ik heb nooit een publiek gezien dat zich zo op elkaar leek te gaan storten.
Niemand wist wat er zou gebeuren.
Zij was oprecht bang.
Doodsbang. - Daar op dat podium.
Ze liep naar voren en staarde iedereen aan.
Ik herinner me een optreden van de Killer in Parijs.
Ik was er met m'n vriend en die zegt:
Goed nieuws, de T-shirtjongen is er ook.
Ik zeg, wat bedoel je?
Nou, vorige week deed de T-shirtjongen de meeste nummers.
De Killer deed alleen even Great Balls of Fire en smeerde hem weer.
Dus de band begon te spelen, maar het klonk waardeloos.
Ze deden de standaard riedels.
Toen werd er geroepen "Jerry Lee is er!"
En dan kijkje opzij, en daar staat de Killer als een soort orang-oetang...
heen en weer te slingeren.
De man loopt naar de piano, en het klinkt meteen steengoed, ongelofelijk.
Er stonden maar twee microfoons en een Fender...
maar het klonk meteen als Jerry Lewis.
En hij loopt tot vooraan het podium en doet yeah...
en iedereen doet whoa...
en hij gaat zitten en begint te spelen en opeens is de band geweldig.
Want ze duiken onder dat geweldige geluid van hem.
Hij deed wat langzame nummers, Hank Williams en zo...
en toen Great Balls of Fire.
En toen probeerde hij op de piano te klimmen.
Waanzin.
De rest probeerde hem nog op die piano te krijgen en hij deed zo.
Fenomenaal.
Toen liep hij weg, en de stoppen sloegen door.
De gitarist, die 70 was of zo, pakte z'n versterker en liep weg.
Zo'n oud ding dat hij al z'n hele leven had.
En daar gaat het allemaal om.
Dat is een optreden.
Wil je er zout en peper bij?
Nee, dank je.
Ik leg dat even daar neer.
Warm, hè.
Dat klonk heel goed.
Maar dat "away" moet niet later komen.
Ze zingen "push the sky... away", dat is niet goed.
Het moet in één beweging.
Als één woord.
Zeg ze dat.
Even een klein dingetje.
"Push the sky away", dat moet samen.
Skyaway, niet sky... away.
Als één geheel.
Bravo. We zijn klaar.
Heel goed.
Bravo.
Er schuilt een leraar in je.
Dit was mijn werk, tot ik de heroïne en de alcohol ontdekte.
Daarna ging het mis.
Ik kon geen drie beroepen aan.
Ik hoor een helikopter.
Ik heb vaker met jou gegeten dan met m'n vrouw.
Wel vaak, ja.
Als ik even nareken.
En ook vaak slecht gegeten.
Ik moet weg.
Ik moet naar het archief.
Je moetje beperkingen kennen.
Je beperkingen maken je tot de prachtige ramp die je waarschijnlijk bent.
Voor mij is dat waar samenwerking begint.
Je neemt een idee dat ondoordacht is, en vormloos...
grotendeels in eenzaamheid uitgebroed en laat er door die vreemde wezens
met wie ik werk iets anders van maken.
Iets beters.
Dat is echt bijzonder.
De laatste plaat waar ik aan heb meegewerkt, Nocturama.
Toen was het niet meer open.
Jij kwam met min of meer vaststaande nummers, muzikaal én tekstueel.
Ik probeerde op die plaat...
het proces wat te verstoren.
Ja, ik zag dat je iets anders wilde proberen.
Ben je daarom weggegaan? - Nee.
Ik ben weggegaan vanwege het management.
En omdat een huwelijk en twee bands niet samengaan.
Tijd werd een probleem.
Ik had geen persoonlijk conflict met jou of de rest van band.
Er was ook geen muzikaal schisma.
Soms luister ik naar de platen die we gemaakt hebben.
En dan wou ik dat iemand had gezegd
dat het te veel was. - Te lang.
Nu ben ik daar keihard in.
Het mooie aan knippen op het moment dat je de take opneemt
en het blijkt zes minuten te duren is er dan wat uithalen.
En opeens is het beter.
Nou, een ander nummer.
Eigenlijk weet je pas veel later wat het voor nummer is.
Door de bewerking.
Zodra je het nummer begrijpt, is het eigenlijk niet interessant meer.
En bij sommige goede nummers die je maakt...
ontdek je in de loop der jaren nieuwe dingen.
Dat is de reden dat je ze blijft spelen.
Voor mij.
En sommige vervreemden zich van je.
Dan vind je de deur niet meer...
om er iets uit te halen dat nog waar is.
Precies.
Ik hou van het gevoel van een song voor je die begrijpt.
Als we allemaal helemaal in het moment spelen...
voelt zo'n song wild en ongebroken.
Maar dan raakt hij getemd... en sleuren we hem terug
naar iets gewoons en volgzaams.
En zetten we hem in de stal bij alle andere songs.
Maar er is een moment dat het nummer nog de baas is.
En je klampt je er wanhopig aan vast... in de hoop dat je er niet afvalt
en je nek breekt.
Het is dat vluchtige moment waar we naar op zoek zijn in de studio.
Hoelang was dat?
Wie kent zijn eigen verhaal?
Het is in elk geval onbegrijpelijk als we er middenin zitten.
Dan is het allemaal rumoer en verwarring.
Het wordt pas een verhaal als we het keer op keer vertellen.
Onze kleine, dierbare herinneringen die we steeds verwoorden
aan onszelf of aan anderen.
Eerst scheppen we het verhaal van ons leven...
en dan zorgen we dat het verhaal niet oplost in de duisternis.
Hallo! - We zijn hier.
Wat gaan we doen?
Kunnen we wat foto's doornemen die je moeder heeft gestuurd?
Sta je hierop?
Waar ben je? We zien je niet.
Ja, ik zie mezelf wel.
Die met die oren,
die zo hard staat te zingen.
Deze jongen? - Ja.
Diegene met "ster" op z'n voorhoofd geschreven.
Wat heeft Dawn nog meer gestuurd?
Ik ben die vent met de baard.
En de hoge boord. - Ben jij dat?
Ja. Heel zwaarmoedig.
Deze is volgens mij van de middelbare school
in Wangaratta.
Er was daar een kapper, waar m'n moeder een pesthekel aan had.
Die knipte iedereen in Wangaratta op dezelfde manier.
Hij gaf je een schuine pony, die je dan terugzwiepte.
Maar iedereen liep ermee rond
en mijn moeder werd daar razend over.
Dat ben ik als tiener of zo.
Ik was niet erg sportief.
En met een groepje volgden we kunstvakken.
Dat is later min of meer The Boys Next Door geworden.
Mick Harvey.
Toen hij nog een goed kapsel had.
En dat is... dat ben ik in het midden.
Dat is Tracy Pew.
Tracy was zo'n jongen die al helemaal af was.
Iemand als Rowland Howard had dat ook.
Ze waren gewoon compleet.
Maar hij was een geweldige bassist.
Hart en ziel van The Birthday Party.
Dat is Mick Rowland.
Dat is een mooie foto.
Er is een foto van Tracy die wordt ondergeplast. Heb je die?
Ja, die hebben we ergens.
Dat is een concert in Keulen in 1981.
Ik weet niet of je het kan zien, maar deze man is een Duitser.
Dat is Mick Harvey, je ziet z'n klassieke profiel.
We spelen hier King Ink, want hij speelt drums.
Maar bij dit nummer speelt hij snare drum.
En deze man staat te plassen.
Je ziet de stroom urine...
elegant neerstromen naar de rechterkant van de foto.
Kun je de volgende foto laten zien?
Daar staat hij te plassen,
daar is de stroom urine.
En Tracy merkt nu dat de man staat te plassen...
en hij gaat naar de Duitser toe.
Kun je...
Nu komt Tracy op het idee om de man weg te duwen.
En Mick staat hier nog steeds te spelen.
Mick speelt nog steeds verder.
Rowland hier, die had niks in de gaten.
Tracy is gestopt met bas spelen en slaat de man nu.
En de man vliegt achterover het podium af.
Dit zegt veel over het soort optredens dat we deden met The Birthday Party.
Wij waren door een promotor in de markt gezet...
als de meest gewelddadige live band ter wereld.
Dat betekende dat elke skinhead...
en motorrijder en welke vorm van uitschot dan ook...
en psychopaat... naar deze concerten kwam.
Uiteindelijk vonden wij dat het weinig meer met de muziek te maken had.
Mensen kwamen gewoon om te zien wat er zou gebeuren.
En wij schiepen er plezier in...
om iedereen teleur te stellen door met onze rug naar het publiek toe te staan...
en gehurkt te zitten spelen.
Uiteindelijk.
Mijn testament.
Zo te zien wilde ik dat al mijn geld...
wat niet veel voorstelde in die tijd...
naar het Nick Cave Memorial Museum ging.
Een kleine maar functionele kamer, of kamers zal fungeren
als het Nick Cave Memorial Museum.
Ik was altijd al een pretentieuze eikel.
Weet je nog dat je dat geschreven hebt?
Nee.
Het was in 1987.
Dat was een lastig jaar om te onthouden.
Elk jaar uit de jaren '80.
Ik was voortdurend onderweg.
Ik had pas heel laat een eigen huis.
Ik bleef ergens tot ze genoeg van me hadden.
Maar ik had altijd een bureau, en dan stopte ik de spullen in een doos.
Daarom is er zowaar een archief.
Dat is mijn slaapkamer in Berlijn.
Eigenlijk niet meer dan een kruipruimte.
Je moest een soort ladder op en je kon er niet rechtop staan.
Het was een soort baarmoeder-achtige ruimte met een matras om op te slapen.
Hier schreef ik And The Ass Saw The Angel.
Ik ging heel vaak naar de vlooienmarkt van Berlijn.
Die was elke zaterdagochtend.
En zo kwam ik aan een geweldige verzameling...
pornografie en religieuze kunst.
En iconen in het algemeen.
Ik vond deze bonbondoos.
En in die doos, gewikkeld in vloeipapier...
zaten drie hele lange lokken haar.
Van verschillende hoofden, denk ik.
Die zie je hier hangen op de foto.
Haar is iets waar ik vaak op terugkom
in mijn nummers.
Weet je wat dit is?
Uitgescheurde bladzijden met jouw handschrift?
Volgens mij komen die uit een boek.
En is er iets overheen geschreven.
Geen idee. Onzin.
Maar belangrijke onzin voor mij destijds.
Ik heb een mooi verhaal over die kamer.
Ik liet de deur altijd open.
En in mijn huis woonde ook ene Chris.
Hij woonde bovenin.
Op een dag zat ik te schrijven aan m'n bureau en zag hem staan.
Ik zag dat hij gefascineerd was door wat er aan de muur hing.
En hij vroeg: wil je komen kijken wat ik in m'n kamer heb?
Naar zijn appartementje bovenin.
Hij deed de deur open en werkelijk overal stonden kerstspullen.
Hij had sterren gemaakt van fluorescerend karton.
En dan knipte hij er nog een uit, en nog een.
Het moet hem uren gekost hebben om zo'n ding te maken.
Er hingen er wel duizenden.
Ik zeg, jezus man. Ongelofelijk.
Dit is het mooiste wat ik me kan voorstellen.
En hij zei: moet je opletten.
Hij doet het plafondlicht uit, en vloerlampen aan.
En het licht schijnt door de tafels heen.
Met daarop afbeeldingen van Jezus en het kindje Jezus.
Opeens verdwijnen de Jezusfiguren en zijn daar allerlei pin-upgirls.
Een soort softporno, dat hem blijkbaar had aangesproken in mijn kamer.
Het werd een totaal andere kamer.
Het was iets ongelofelijk ontroerends...
waar die eenzame jongen jaren aan gewerkt moet hebben.
Wat ik hier heb verbleekt bij de monomanie
die ik in zijn kamer aantrof.
Het is me altijd bij gebleven, die kracht om jezelf te transformeren.
Door watje kunt doen met je verbeelding.
Ik zal die jongen nooit vergeten.
Woz?
Je begint met het geluid van Ellis, toch?
Ik zing "I was wrong"... - Ja, precies.
Wanneer kom jij erin?
Wanneer komt Marty erin?
Na jouw dingetje...
Waar we nog wat meer over willen weten zijn de Weather Diaries.
Dat is eigenlijk een dagelijkse inventarisatie van het weer.
Ik was een Australiër die in Engeland woonde...
en ik werd steeds bozer...
op het ongenadig vreselijke weer...
dat... Engeland heeft.
Als een manier om dat enigszins in de hand te houden...
of ten goede te keren, ging ik erover schrijven.
En omdat slecht weer interessanter is om over te schrijven...
vond ik het best als ik wakker werd en het was 'n rottige, koude, winderige dag.
Maar ik schreef wel meer op.
Susie was destijds hoogzwanger van de tweeling.
Dus zij komt er veel in voor.
Er staat iets over twee mannen in een busje.
Je schrijft er pas vijf dagen later over, maar je denkt wel steeds aan ze.
Je vraagt je af of het komt doordat je aan tweelingen denkt.
Aan de ene kant ben ik iemand die de zaken heel praktisch kan aanpakken.
Maar ik heb ook een heel bijgelovige kant.
Ik kan iets zien in bepaalde dingen.
Vooral als je een dag hebt...
die min of meer wordt omgewoeld door je verbeelding.
Dat gebeurt ook met het weer.
Het weer wordt fictief omdat ik erover schrijf.
Het weer wordt een leugen.
Ook wat er gebeurt in mijn dagelijks leven wordt een leugen.
Omdat het een denkbeeldige exercitie wordt.
Ik denk dat ik ergens heel bang was voor de komst van de tweeling.
Ik denk... dat ik doodsbang was.
Het houdt op in juni 2000 en begint weer in augustus 2001.
Weet je waarom er een gat is?
Nee, dat weet ik niet.
Misschien vanwege de baby's.
Het is wel een mooie laatste zin.
"De lucht buiten mijn raam is nu heel blauw geworden".
De lucht in Brighton is iets unieks.
Ik woon bij zee en als ik uit het raam kijk voel ik me onderdeel van het weer zelf.
Soms is de lucht zo blauw en de reflectie van de zee zo verblindend.
En dan weer rollen grote zwarte donderwolken aan over zee...
en heb je het gevoel dat je in het onweer zelf zit.
Wat me de meeste angst inboezemt, is de natuur.
Nu die het weer stuurt om wraak te nemen... moeten we er allemaal aan geloven.
Nog even en het weer gaat er echt een spektakel van maken.
Hoe meer ik over het weer schrijf hoe slechter het lijkt te worden.
En hoe interessanter het wordt.
En hoe meer het zich voegt naar het verhaal dat ik heb uitgestippeld.
Ik heb zeggenschap over het weer met mijn stemmingen.
Ik heb alleen niets te zeggen over mijn stemming.
Dat ben ik met Kylie.
In korte broek.
Wat was er met Kylie?
Ik wilde Where The Wild Roses Grow samen met haar zingen.
We zochten een manier om Kylie te benaderen.
Want haar manager ging heel voorzichtig om met haar en haar imago.
Maar ze had een relatie met Michael Hutchence.
Dus wij zochten contact met Michael en zij zat naast hem toen we belden.
Dus ik zei: wil je haar vragen om een nummer met ons te zingen?
En uiteindelijk zaten we bij Top of the Pops.
Die hele gebeurtenis rond Kylie...
speelde zich af in een soort zeepbel.
Waarin het leven tijdelijk anders was...
dat we een hit hadden.
En toen kochten mensen het album en beluisterden dat.
En realiseerden zich dat dit de laatste keer was...
dat ze met The Bad Seeds van doen zouden hebben.
Maar voor mij was dat een hele bijzondere tijd.
Louis Wain.
Deze heet: The Fire Of The Mind Agitates The Atmosphe
Heb je mijn uitgave van Lolita?
Dat is Anita.
Dat is Susie.
Het woord "muze" gebruik ik niet zo graag.
Want muze voelt als iets etherisch, ver weg.
Ik heb daar niks mee.
Mijn nummers gaan over mensen.
Het zijn de mensen die mijn nummers dragen.
Als ik een nummer als Deanna zing, zijn dat drie minuten herinnering aan haar.
Mij interesseert niet wie zo iemand nu is...
maar de herinnering aan zo iemand boeit me enorm.
Een gemythologiseerde, bewerkte herinnering aan die persoon.
Ik wil je een dia laten zien.
Kun je het licht uitdoen?
Dat is mijn lievelingsfoto van Susie.
Het verbaast me dat Susie, die zo'n natuurlijke relatie
met de camera heeft zich zo heftig kan verzetten
als ze wordt gefotografeerd.
Het is de omlijsting van haar gezicht.
Het zwarte haar rond dat witte gezicht...
dat zo interessant is.
Ik wil je ook nog een geluidsopname laten horen.
Luister maar.
Ik zag Susie voor het eerst in het Victoria & Albert Museum in Londen.
Toen zij binnenkwam was alles wat me al die jaren zo had beziggehouden...
foto's van filmsterren...
Jenny Agutter in het water, Anita Ekberg in de fontein...
Ali McGraw in haar zwarte panty, tv-beelden uit mijn jeugd...
Barbara Eden, Elizabeth Montgomery en Abigail...
Miss World, Marilyn Monroe en Jennifer Jones en Bo Derek...
Angie Dickinson als politie vrouw.
Suzi Ouatro, Bolsjoi-ballerinas en Russische turnsters.
Wonder Woman en Barbarella en topmodellen en Page Three girls.
Al die eindeloze, onmogelijke fantasieën.
Meisjes op het warme beton bij het zwembad in Wangaratta.
Courbets Origine du Monde, Batailles schotel melk.
Jean Simmons’ neusring.
Alles wat ik had gehoord, gezien en gelezen.
Advertenties en tv-reclame.
Billboards, modepagina's.
Playmate van de Maand.
Caroline Jones stervend in Elvis’armen.
Jackie O. in rouw, Tinkerbell gevangen in een la.
Het onophoudelijke, eindeloze infuus met erotische data...
kwam op dat moment samen.
In één grote knal.
En ik was verloren.
En dat was dat...
Soms lijken de geesten uit het verleden samen te drommen...
vechtend om ruimte en erkenning.
Ze nemen niet langer genoegen met hun plaats in het duister.
Daar zitten ze al te lang.
Ze zijn boos, worden steeds sterker en roepen om aandacht.
Ze klauwen zich een weg naar de toekomst en zullen daar wachten.
Heb ik genoeg aan ze gedacht?
Heb ik ze voldoende geëerd?
Heb ik mijn best gedaan om ze in leven te houden?
Daar is de pier.
Je bent heel belangrijk voor me geweest.
Je was een soort mist die kwam binnendrijven.
Want ik had van je gehoord.
En ik wist van je wens om dat nummer te zingen.
En toen zag ik je optreden met de Bad Seeds en ik dacht...
Jullie klommen dat podium op als in een film.
Jullie hadden zo'n air en energie die je opbouwt voor een optreden.
Het optreden zelf was heel opwindend en je lichaamstaal...
Je was net een... een boom.
Dat klinkt niet... - Een grote boom?
Als uit een Hitchcock-film, het silhouet van een boom.
Een boom in een storm of zo.
Je wist niet echt wat ik deed, hè?
Ik moest snel je biografie lezen.
Heb je die gelezen? - Ja.
Dat was allemaal niet waar.
Ben je bang om vergeten te worden? - Ja.
Om vergeten te worden en eenzaam te zijn.
Ja? Er zijn wassen beelden van je.
Meerdere.
Hoeveel?
Vijf, geloof ik.
Ik ben jaloers.
Het schijnt dat alleen de koningin meer wassen beelden had.
Ik weet niet of dat nog klopt.
Michael Hutchence vertelde me een keer dat hij bijziend was.
Dus hij zette een bril op, of lenzen, om het publiek te zien.
Maar toen schrok hij zo dat hij dat nooit meer deed.
We hadden het erover, want de eerste keer dat ik INXS zag spelen...
dacht ik dat hij naar me keek.
Een gevoel dat iedereen in het publiek zou moeten hebben.
Toen bleek dat hij me waarschijnlijk alleen in een waas heeft gezien.
Hij had een manier om naar buiten te treden.
Daar benijd ik hem om.
Ik ben iemand van de eerste rij.
Ik ben geen artiest die... zo veel contact kan maken...
tussen mensen op de eerste rij...
dat heel belangrijk wordt voor het verhaal in de songs.
Ik krijg veel energie van...
Van individuen...
Die ik de stuipen op het lijf jaag.
Ben je daarop uit?
Het is een mengeling van ontzag en angst...
die je kunt krijgen van één iemand, of een klein groepje mensen.
Die je heel veel... energie geeft om jezelf om te vormen.
Nee? Wil je niet?
Wil je wel?
Zeg hallo tegen mijn vriendje.
Een song is heroïsch.
Omdat hij het hoofd biedt aan de dood
Hij is onsterfelijk en kijkt onze eigen ondergang dapper in de ogen.
Hij duikt op uit de wereld der geesten met een waarachtige boodschap.
Ooit zal ik je zeggen hoe je de draak verslaat.
Al onze dagen zijn geteld.
We kunnen ons geen gemakzucht veroorloven.
Iets doen met een slecht idee is beter dan helemaal niets doen.
Want de waarde van een idee blijkt pas als je dat doet.
Soms kan zo'n idee iets heel kleins zijn.
Een vlammetje waar je je hand overheen legt.
Hopend dat het niet wordt uitgeblazen door alle stormen die erlangs razen.
Als je de vlam brandend houdt... kunnen daaromheen
prachtige dingen ontstaan.
Grootse, krachtige dingen die de wereld kunnen veranderen.
Allemaal ondersteund door dat kleine ideetje.
Uiteindelijk ben ik niet geïnteresseerd in datgene wat ik volkomen begrijp.
Alle woorden die ik heb geschreven zijn slechts een laagje vernis.
Onder hun oppervlakte liggen andere waarheden.
Waarheden die plotseling opduiken als de bulten van een zeemonster.
En dan verdwijnen.
Optredens en songs zijn voor een manier om het monster
naar de oppervlakte te lokken.
Om het monster de kans te geven door waarheden heen te breken
en door wat ons bekend is.
Deze flakkerende ruimte... waar verbeelding en werkelijkheid
elkaar kruisen...
is waar alle liefde en tranen en vreugde bestaan.
Dat is de plek.
Dat is waar we bestaan.
Controle en bewerking: Goffini